COMO AXUDAR AOS NOSOS FILLOS E FILLAS PARA QUE DURMAN NA SÚA CAMA E COMO DURMIR BEN

 

Un dos momentos máis difíciles do día é a hora de deitar aos nosos fillos e fillas. É normal que se resistan a durmir por múltiples razóns, xa que desexan estar máis tempo cos seus pais, cos seus irmáns, vendo a tele, ou charlando e contando historias. Pero, como os podemos axudar para durmir ben e na súa cama?

 Imos facelos e facelas partícipes da súa propia rutina do soño para durmir ben, sós e á mesma hora.

1. Establecer unha rutina diaria de soño que inclúa un período de tranquilidade antes da hora de durmir: luz suave, música relaxada, ler un conto, falar en voz baixa...
2. Evitar ou reducir ao mínimo o acceso á televisión ou aos videoxogos antes de durmir. A sobreexcitación luminosa ao longo do día, o exceso de horas expostos á luz azul en horas próximas ao soño, e a proximidade á que temos os principais dispositivos de altas emisións, provocan que se inhiba parcialmente a produción de melatonina. A luz azul activa no noso cerebro o sinal de que estamos no medio do día, polo que aparece o insomnio, tardamos en coller o soño, desvelámonos e este pasa a ser de peor calidade.

PAUTAS PARA AS FAMILIAS PARA TRABALLAR A FRUSTRACIÓN

 

Que é a frustración?

A frustración é unha situación na que unha expectativa, un desexo, unha necesidade ou unha ilusión non se cumpre e a vivencia emocional que xera.

Que é a tolerancia á frustración?

A tolerancia á frustración é unha destreza emocional necesaria que podemos adestrar e aprender. 

Ante a frustración, algúns nenos e nenas amosan comportamentos desadaptativos. Non obstante, podemos ensinar ao neno ou nena a controlar determinadas situacións e ter unha resposta máis axeitada ante esas situacións que lle producen frustración.  

Satisfacer todas as necesidades dos nenos e nenas de forma inmediata xera inseguridade emocional e non favorece o seu desenvolvemento emocional. Debemos dar aos nosos fillos e fillas oportunidades de desenvolver a tolerancia á frustración impulsándoos a manexar situacións cando atopan obstáculos para desenvolver a tolerancia e postergando a gratificación inmediata para obter unha meta a longo prazo.

Recomendacións para as familias

1. Educar dende o exemplo normalizando a frustración ante as adversidades. Os nenos e nenas aprenden e imitan o que ven na casa.

GUÍA DE USO SEGURO DE INTERNET E AS REDES SOCIAIS

A Xunta vén de poñer a disposición do alumnado a Guía de uso seguro de Internet e as redes sociais no que aborda os efectos e riscos que implica a pegada dixital.

 

 

NAVEGACIÓN CON SEGURIDADE EN INTERNET

O Colexio Profesional de Enseñaría en Informática de Galicia (CPEIG), en colaboración coa Consellería de Educación, Ciencia, Universidades e Formación Profesional da Xunta de Galicia, ten publicadas unhas guías que recomendamos dentro do Plan Navega con Rumbo polo Ciberespazo. Esta iniciativa pretende a navegación con seguridade de todo o alumnado e evitar situacións de ciberacoso e outros riscos de Internet.

Esperamos que sexan do seu interese!

ALUMNADO CON TDAH: PAUTAS PARA FAMILIAS

Para mellorar a súa autoestima:

• Descubrir e mostrarlle as súas habilidades e capacidades confiando e crendo nelas.
• Ofrecerlle responsabilidades acordes ás súas posibilidades.
• Axudarlle a aceptar as súas propias limitacións e ofrecerlle a axuda necesaria para superalas.
• Aceptar e valorar ao noso fillo/a como persoa non só polos seus éxitos e habilidades.
• Substituír nas nosas indicacións o verbo “ser” polo verbo “estar”. Por ex.: “a túa habitación está desordenada” en lugar de “es un desordenado”.

Para motivar a súa aprendizaxe:

• Concentrarse no esforzo realizado felicitándoo en lugar de nas súas cualificacións.
• Crear hábitos de estudo cun lugar e un horario estable, regulando tempos de traballo e descanso e adaptando as esixencias de estudo ou traballo ás súas necesidades en lugar de diminuír estas esixencias.
• Estimular as súas habilidades e capacidades adecuando as actividades extraescolares ás mesmas para potenciar a súa autoestima.
• Manter contacto estreito co profesorado fomentando unha relación positiva.

Para mellorar a súa organización:

• Utilizar listas coas normas, horarios e calendarios en lugares visibles: horario de actividades, tempos de estudo e tarefas e lecer, actividades extraescolares, planificación da fin de semana...
• Crear rutinas diarias cun horario estable para achegar seguridade.
• Usar alarmas e reloxos grandes e sinxelos para marcar tempos.
• Usar axendas que lle permita organizarse.
• Tentar que haxa un sitio fixo e ben sinalizado para cada cousa.
• Actuar como modelo de exemplo.

PAUTAS PARA AS FAMILIAS: IRMÁNS E IRMÁS NEUROTÍPICOS DE NENOS E NENAS CON TEA

 COMO SE SENTEN OS IRMÁNS E IRMÁS NEUROTÍPICOS DE NENOS E NENAS CON TEA?

Os irmáns e irmás de persoas con diversidade funcional van crecendo á beira dos mesmos e o modo de afrontar esta situación vai ser diferente e dependendo de diversos factores como a idade, o número de irmáns e persoas conviventes, a orde de nacemento, o tipo de diversidade, a actitude familiar, as súas habilidades madurativas e emocionais…

Así, os irmáns e irmás dunha persoa con diversidade funcional experimentan sentimentos ás veces difíciles de comprender. Estes poden ser sentimentos de amor e alegría, celos, culpa, vergoña, preocupación, sobre esixencia, anoxo, soidade, medo, ira, resentimento, confusión, presión, culpabilidade, frustración... Toda esta explosión de sentimentos é normal e na maioría dos casos, son pasaxeiros.

Que podemos facer? HABILITAR OS SEUS SENTIMENTOS

• dando lugar, espazo e tempo á expresión dos sentimentos dos irmáns e irmás, poñendo palabras a aqueles sentimentos e emocións que aparecen.
• escoitando e aceptando eses sentimentos que quizais non se comparten.

Para facilitar a convivencia haberá que ter en conta os seguintes aspectos:

•  Aceptación: comprender que a persoa con diversidade funcional é diferente pero iso non é malo nin os define.
• Estar preparados/as para situacións incómodas dotándolles de estratexias para que as afronten o mellor posible.
• Facerlles partícipes explicándolles en que consiste a diversidade funcional e involucrándoos/as no seu coidado.
• Fomentar actividades compartidas que involucren a toda a familia que favorezan a amizade entre irmáns e potencien as súas relacións.
• Cariño: reforzando e recompensando a todos por igual, facéndolles saber que se lles quere por igual, dedicando tempo para estar con cada un dos fillos/a.
• Considerar a posibilidade de consultar ou buscar axuda con algún profesional experto no tema e organizacións que ofrecen recursos para xestionar estas situacións familiares. É moi beneficioso coñecer outras familias coa mesma situación.

PAUTAS PARA AS FAMILIAS SOBRE A SOBRE-ESIXENCIA

A sobre-esixencia é relativamente frecuente nunha sociedade na que se premia a excelencia. Algúns dos factores que poden influír na sobre-esixencia son os modelos de conduta que vemos na nosa contorna inmediata (familia), a intelixencia elevada, a nosa autoimaxe…

Algunhas sinais de sobre-esixencia

•  Non nos gusta perder.
• Amosamos sensibilidade as reaccións dos outros e ás críticas.
• Amosamos sensibilidade a todo tipo de fracasos.
• Evitamos tarefas que non se nos dan ben.
• Evitamos probar cousas novas por medo a que non se nos dean ben.
• Buscamos a aprobación e recoñecemento dos outros. 
• Rixidez respecto a os resultados. 
• Tendencia a resaltar os erros dos outros.
• Baixa tolerancia á frustración. A tolerancia á frustración adoita mellorar coa maduración.
• A sobre-esixencia pode converterse nun problema cando fáisenos difícil sentirnos alegres ou satisfeitos co que conseguimos.

Pautas para traballar a sobre-esixencia infantil

•  Educar no esforzo e non no resultado. Hai diferentes circunstancias que inflúen no resultado e que non se poden controlar. Aprendemos a desfrutar da experiencia e aprendemos dos erros para mellorar. 

COMO PODEMOS AXUDAR A UN NENO OU NENA TÍMIDO/A? PAUTAS PARA AS FAMILIAS

 

A timidez é un trazo característico da personalidade ou de certas etapas da vida caracterizada polo falta de aprehensión, confort ou incomodidade ante determinadas situacións sociais e débese a un conxunto de factores hereditarios ou da contorna.

As persoas tímidas prefiren estar soas ou relacionarse con poucos antes que facelo en gran grupo, cústalles tomar a iniciativa nas relacións sociais, cústalles expresar a súa opinión ou preferencias en presencia doutras persoas e precisan ambientes seguros para relacionarse. Esta timidez pode ir acompañada dunha baixa autoestima.

Certo grao de timidez pode ser beneficioso porque nos fai máis prudentes, cautos e reflexivos, pero cando a timidez é un problema?

A timidez é un problema cando nos impide funcionar con normalidade na nosa vida cotiá:

• A timidez impide establecer vínculos con persoas diferentes á nosa familia.
• A timidez produce temor, medo ou ansiedade provocandomalestar ou sufrimento importante.
• A timidez provoca falta de condutas interactivas impedindo realizar actividades habituais como participar na clase, iniciar conversas, xogar cos outros, comprar, pedir axuda, acudir ou celebrar eventos (aniversarios, festas...).
• Baixa autoestima impedindo defender os nosos dereitos e/ou presenza de síntomas psicosomáticos (dor de barriga, dor de cabeza...).

AS MENTIRAS NA INFANCIA

 

A mentira é unha conduta que preocupa aos pais. Algúns especialistas marcan a idade dos sete anos como o inicio da etapa das mentiras infantís (mentir de forma consciente e distinguindo o que é certo do que non o é).

Pero, por que menten os/as nenos/as?    

Algunhas das razóns polas que menten os/as cativos/as poden ser:

• Para chamar a atención: O/A neno/a minte porque sente desatendido e así descobre que lle prestamos atención (inventar unha doenza, falsear sobre un problema...)
• Por medo ao castigo: O temor o castigo é un dos principais motivos da mentira infantil. Si con anterioridade dixo a verdade e foi castigado pode dicir mentiras para evitar o castigo.
• Por frustración: A mentira é unha forma de compensar o que lles falta en realidade (o/a neno/a que conta que ten moitos xoguetes cando en realidade ten  poucos...).
• Por un exceso de esixencia: O/A neno/a minte para non defraudar aos seus pais, amigos...
• Por imitación “se me chaman por teléfono, di que non estou”.